صداش بارون دلش دریاست.... غمش فریاد این دنیاست... نگاه او هنوز در راه  فرداست...

و لیلا پلی بود از او تا یك سرزمین ترانه ... و بزرگان ترانه و آهنگ دوست میداشتند صدای جادویی او پیامبر احساسشان باشد و بهترینهایشان را به او می سپردند .

سالهای ستاره بازی بود و او تك ستاره پر فروغ بی نیازی . و اما راوی قصه حادثه ای دیگر را رقم زد .  پرستوها از دشت آزادگی پر كشیدند  كلاغهای بی خبر از عشق در بیدادگاه هایشان  ترانه را تیر باران كردند ... برای ساز حكم حبس ابد صادر شد  و آوازه خوان بیگناه به تنهایی و تبعید محكوم... رنگهای خوش رنگارنگ به خاكستری مبدل شدند ... گفتند دمد سپیده ابر سیه برآمد  گفتند شبی مهتابی ... ظلمت سراسر آمد... اما ستاره در شبهای تار و شرجی هم درخشید .  غربت آسمانش نبود اما نورش را  به سیاهی شبهای وطن رساند . شادی پیامی بود كه او با عشق  به قبیله افسرده و تهی از امیدش رسانید رسالتش همین بود شاید ! پیامبر صدها سبد ترانه  غربت را رنگ و بوی خانه بخشید.  بیش از صدها ترانه از عشق و آزادی خواند. و از طپش های عاشقانه گفت و از  سراب و كهكشانی از ترانه و از قصه عشق و دیدار و تصویر و از قصه من و تو ...... و امروز كه از عشقی الهی سرشار  است  از یك بوسه می خواند .  قسمتش این بود كه خداوند به پاس مهربانی و پاكی اش یك دنیا عشق را به او و همسفرش بی بهانه هدیه كند .

تا آسمان باقیست ستاره خواهد درخشید و به یاد داشته باشیم  كه صدا ... صدا ... و این تنها صداست كه می ماند . جاودان صدای او